For det er ikkje berre v\u00e5ren i seg sj\u00f8lv som gjer meg glad. Den er rett nok \u00e5rstid p\u00e5 sitt aller beste, med fuglesong og bekkeklunk, hestehov som tittar fram og stadig fleire isfrie stiar langs fjorden og i marka.<\/p>\n
Men like viktig er gleda over at det ligg ein lang og vonleg varm sommar og ventar. \u00c5 ha det bra no og samtidig ha tru p\u00e5 at det kjem noko minst like bra etterp\u00e5, gir ei slags dobbel glede \u2013 notid og forventing om ei fin framtid baka inn i kvarandre.<\/p>\n
Isolert og reint statistisk sett kan v\u00e5ren og hausten vera omtrent like fine. Sola st\u00e5r like h\u00f8gt p\u00e5 himmelen. Sol og regn og sn\u00f8 kan komma om kvarandre i begge overgangane. Fargane og den kl\u00e5re, friske haustlufta veg fort opp for b\u00e5de bl\u00e5veis og v\u00e5rleg fuglesong.<\/p>\n
Men medan v\u00e5ren for meg er full av framtidstru, er det noko vemodig over hausten. Eg kan glede meg til sn\u00f8en og skisesongen, men vegen dit er gjerne b\u00e5de m\u00f8rk og blaut. Det krev store dosar mentalt sj\u00f8lvsnakk til for \u00e5 f\u00e5 meg oppl\u00f8fta til sinns over tanken p\u00e5 at eg skal inn i den m\u00f8rke og kalde \u00e5rstida. \u00c5 glede seg til sommaren kjem heilt av seg sj\u00f8lv.<\/p>\n
Kan hende er vi genetisk laga slik at vi blir dregne mot ljoset og dei varme kveldane? Mot utsikta til kortbuksespring og svalande bad, mot lange vandringar og det \u00e5 kunna setje oss ned og kjenne at solskin mot kroppen gjer oss godt. At det ikkje berre er D-vitamina vi f\u00e5r p\u00e5 kj\u00f8pet, men noko meir og st\u00f8rre \u2013 ei slags samkjensle med kvarandre, naturen, universet.<\/p>\n
Og s\u00e5 er det likevel ikkje til \u00e5 undersl\u00e5 at for ein som har opplevd s\u00e5 mange v\u00e5rar som det eg har gjort, s\u00e5 har eg f\u00e6rre att enn dei eg har f\u00e5tt. Slik sett er heller ikkje v\u00e5ren \u2013 trass i sin symbolrike optimisme \u2013 heilt fri for vemod. Ogs\u00e5 det gode har ein ende. Ein v\u00e5r vil bli den siste.<\/p>\n
Men i staden for \u00e5 late tanken p\u00e5 at vi lever p\u00e5 l\u00e5nt tid \u00f8ydeleggje, s\u00e5 trur eg det er mogleg \u00e5 la den fylle oss med takk \u2013 for dei v\u00e5rane vi f\u00e5r, enten dei blir f\u00e5 eller mange. Dei er alle ei g\u00e5ve \u2013 ikkje noko vi har krav p\u00e5.<\/p>\n
Og for meg er v\u00e5ren ei tid det er lett \u00e5 vera takknemleg. Gleda over det eg har er st\u00f8rre enn frykta for \u00e5 miste det. Ja, det er mest s\u00e5 eg kan springe av garde, kjenne meg fri og vera til stades i augeblinken med heile meg. Som i ein draum der alt det fine er p\u00e5 plass.<\/p>\n
Eg trur ikkje det er utan grunn at det finst s\u00e5 mange flotte v\u00e5rdikt. For det er noko heilt eige n\u00e5r det livnar i lundar og lauvast i li. Og kven kjenner det ikkje sitre i b\u00e5de kropp og sjel n\u00e5r Henning Sommero syng Hans Hyldbakk sitt vakre V\u00e5rs\u00f8g-dikt:<\/p>\n
No skin det sol e h\u00f8gste Sveali\u00e5
\nNo blir det v\u00e5r, det kjenne e s\u00e5 vel
\nDet s\u00f8ng s\u00e5 tongt kring alla dalasi\u00e5
\nog synn\u00e5vinn han kjem \u00e5 gjer me sel<\/p>\n
N\u00e5r sommar’n kjem, da bli det fint e fjell\u00e5
\nda ska e dit \u00e5 h\u00f8r k\u00e5r bekkjinn s\u00f8ng
\nog kliv te topps e brattast berjestell\u00e5
\nog vea gras og tort og t\u00e5gberl\u00f8ng<\/p>\n
E kjenne lokt t\u00e5 gras kring alle haua
\nog sola skin og bj\u00f8ll\u00e5in kleng s\u00e5 kl\u00f8kt
\nog tj\u00f8nninn legg s\u00e5 blank der e ska laua
\nme berg ekreng, der e kainn sol me tr\u00f8kt<\/p>\n
\u00c5 du, \u00e5 du, k\u00e5r s\u00e5rt og selt e stoinna
\nn\u00e5r sola skin fr\u00e5 kvite h\u00f8gd\u00e5 ne
\nDa v\u00e6t e v\u00e5r’n han e kje lenger oinna
\nat e f\u00e5r levva slik ein sommar te<\/p>\n
Da v\u00e6t e vesst at bekkjinn legg og venta
\npoinn kalle isa me s\u00e5 sval ein drekk
\nN\u00e5r hausten kjem og sistkveldskl\u00f8va henta
\nda ska e takk for sommar’n s\u00e5 e fekk<\/p>\n